Made in Burma ဆိုပြီး မြန်မာပြည်ကပစ္စည်းတွေ တကမ္ဘာလုံးကို ဖြန့်ခဲ့ဖူးတယ်

 

တချိန်က မြန်မာပြည်မှာ ဒီဇွန်းတွေ(ပုံ၁) ထုတ်လုပ်ခဲ့နိုင်တယ်။

၁၉၆၂ ခုနှစ် ဦးနေဝင်း လက်ထက်ကစလို့ စက်ရုံ အလုပ်ရုံတွေကို ပြည်သူပိုင်သိမ်းပြီး အကုန် ဖျက်စီးခဲ့တယ်။

ထုတ်လုပ်တဲ့ ပစ္စည်းတွေကို အနောက်ဥရောပ အထိ 

Export လုပ်နိုင်ခဲ့တယ်။

Made in Burma ရေးထားသမျှ ပစ္စည်းနဲ့ စက်ရုံတွေ ပြည်သူပိုင်သိမ်းတော့ Made in India လို့ပြောင်းရေးပြီး 

ခိုးပြီးထုတ်လုပ်ခဲ့ကြတယ်။

သစ်သား လေးခွ၊ ကျွဲချိုလေးခွ၊ ဝါးနဲ့ လုပ်ထားတဲ့ ငါးမျှားတံ အစုံ။ ဝါးဖက်၊ ခမောက်၊ ဆေးတံအိုး၊ ကွမ်းသား၊ ထမ်းပိုး၊

ဝါးထမ်းပိုး၊ ဝါးနဲ့ ထန်းခေါက် အသုံးပြုပြီး ယက်လုပ်ထားတဲ့ ခြင်း နဲ့ တောင်း အမျိုးမျိုး ရွှံ့နဲ့ ပြုလုပ်ထားတဲ့ အိုးပုတ်၊ (ဂျိုး)ချိုးရုပ် ကျောက်သင်ပုန်း စတဲ့ ကုန်ပစ္စည်းတွေကို

ပုဂ္ဂလိကပိုင်အနေနဲ့ ထုတ်လုပ်ပြီး အင်္ဂလန် /အမေရိကန်ထိ တင်သွင်းနိုင်ခဲ့တယ်။

လူတိုင်းသုံးဖူးတဲ့ ကျားပရုပ်ဆီ က တချိန်က

မြန်မာပြည်မှာ ထုတ်လုပ်ခဲ့တာပါ။

ဦးနေဝင်းက ပြည်သူပိုင်သိမ်းတော့ စင်္ကာပူကို 

ထွက်ပြေးပြီး ယနေ့ထိ ထုတ်လုပ်နေဆဲပဲ။

ငှက်သိုက်ရေလည်း ယခင်က မြန်မာပြည်မှာပဲ 

ထုတ်လုပ်ခဲ့ပါတယ်။

ဂျပန်နဲ့ အခြားနိုင်ငံက ကားအင်ဂျင်တွေဝယ်ပြီး 

ပြည်တွင်းမှာ ဘော်ဒီရိုက် တပ်ဆင်ပြီး တရုတ်ထံ 

တင်ပို့ ရောင်းချခဲ့ဖူးကြတယ်။

မြန်မာတွေထုတ်တဲ့ကားကို တရုတ်တွေ ဝယ်စီးကြရတယ်

ပြောရင် ရယ်စရာ ဖြစ်နေမလားပဲ။

ဦးနေဝင်းက အဲလိုလုပ်ခဲ့ပြီးနောက် နောက်တက်လာတဲ့ 

ကောင်တွေကလည်း သစ်တောတွေဖြုန်း တောင်ဂတုံး၊ 

မြစ်ကို ဖြိုဖျက် အဆက်ဆက် လုပ်ခဲ့ပြန်ရော။

အချိန်တိုအတွင်း လုပ်ပိုင်ခွင့်ရခိုက် မြန်မြန်ချမ်းသာအောင်လို့ ကျောက် သံ ပတ္တမြားလောက် အားထားခိုးယူ လာကြတယ်။

ဘာပစ္စည်းမှ ထိထိရောက်ရောက်ကိုယ်တိုင် ထုတ်လုပ်ဖို့ 

စိတ်မကူးခဲ့ကြဘူး။

အခုလည်း ဝူဟန်ကြောင့် တရုတ်ဘက်က ကုန်ကြမ်းမရနိုင်တော့ ပြည်တွင်းက စက်ရုံတချို့ ပိတ်ထားရပြန်ပြီ။

(ပြည်တွင်းဆိုပေမယ့် တရုတ်ပိုင် စက်ရုံကများတာပါ)

တရုတ်ထုတ်၊ ထိုင်းထုတ် နဲ့ အိန္ဒိယထုတ်တွေပဲအမြတ်ပေးပြီး အလွယ်တကူ ဝယ်ယူသုံးကြတယ်။

ဒါကြောင့်လည်း တိုင်းပြည်ဟာ မွဲသထက်မွဲ ငတ်သထက် 

ငတ်ငတ်လာခဲ့ကြတယ်။

လူသုံးကုန် ပစ္စည်းတင် ပြည်ပက ဝယ်သုံးတာမဟုတ်ဘူး။

စားသောက်ကုန်တွေကအစ ဘာအသားဘာပါတယ်

မသိကြဘဲ ပင်လယ်စာ ဆိုပြီး စားနေကြတာ တွေ တပုံကြီး။

လူတွေလည်း အသိဉာဏ်ခေါင်းပါးလာပြီး လူကောင် 

သေးသေးလာတယ်။

ဆေးဝါးဆိုလည်း ပုဂ္ဂလိကပိုင် အနေနဲ့ ဆရာခို နဲ့

ထွန်းရွှေဝါလောက်ပဲ ထုတ်နိုင်သေးတယ်။

ဒီကြားထဲ ဘိန္နောဆေးဆိုပြီး အင်္ဂလိပ်ဆေးတွေကြိတ်ပြီးရောထည့်ရောင်းတော့ သေကြတာတွေ မနည်းဘူး။

တကယ်စဉ်းစားကြည့် ကိုယ့်ပြည်တွင်းဖြစ်က မရှိမလောက်ကို ဖြစ်နေတယ်။

ကျနော်စင်္ကာပူမှာ အကြာကြီး နေခဲ့တယ်။

ကျနော့်စားဖိုထဲမှာ Made in Myanmar ဆိုလို့ ငါးနီတူးခြောက် လေးပဲ ရှိခဲ့ဖူးတယ်။

Anchovy fish ကိုယ်ပိုင် ပစ္စည်း မထုတ်လုပ်နိုင်တဲ့ နိုင်ငံဟာ ကမ္ဘာ့မြေပုံပေါ်မှာ ကြာကြာ မရပ်တည်နိုင်ပါဘူး။

ပြည်တွင်းဖြစ် များများ ထုတ်လုပ်နိုင်ပြီး၊ 

ပြည်ပကို များများတင်ပို့နိုင်မှ နလန်ထူနိုင်မယ်။

စက်ပစ္စည်းတွေ ထုတ်လုပ်နိုင်မှ မဟုတ်ပါဘူး။

ဥပမာ ပြောရရင် ထိုင်းက မြန်မာထက် အဆ ၁၀၀ မက သာတယ်ဆိုရမယ်။ ကမ္ဘာ့နိုင်ငံ အသီးသီးတွေမှာ ထိုင်းက 

တင်သွင်းတဲ့ ပစ္စည်းတွေ များတယ်။

ဘာတွေ ထင်လို့လဲ ထန်းသီးဆံ (တနှစ်ပတ်လုံးစားလို့ရတယ်)။

အုန်းရေနဲ့ အုန်းနို့၊ ထန်းလျက်ခဲ၊ မန်ကျည်းသီးမှည့်၊

 ငါးပိ ငါးခြောက်၊ အင်ဥ (၅ နှစ်အထိ အထားခံတယ်)။

ဆန် အမျိုးမျိုး၊ ပင်လယ်ထွက် ပစ္စည်းအမျိုးမျိုး၊ လိုင်ချီးသီး (၅ နှစ် အထားခံ) အသီးအနှံ မျိုးစုံ၊ သားရေထည် ပစ္စည်း၊

ဆီသွတ်ဗူး အမျိုးမျိုး၊ ဆားရေစိမ် အမျိုးမျိုး၊ ပဲအမျိုးမျိုး ကြာဇံ နဲ့ ခေါက်ဆွဲ စတာတွေကို သေသပ် လှပစွာထုတ်ပိုးပြီး အမျိုးပေါင်း ထောင်နဲ့ချီ တင်သွင်းနိုင်ပါတယ်။

ပြည်တွင်းမှာ ၁၀၀ ကျပ်တန် ဆိုပေမယ့် ပြည်ပရောက်ရင် သောင်းဂဏန်း ပေးစားကြရပါတယ်

ကိုယ်စွမ်းကိုယ်စတွေ ခြစ်ခြုပ် သုံးပြီး ကိုယ်တိုင် ထုတ်လုပ်ကြဖို့အချိန်ကျနေတာကြာပါပြီ။

တချိန်က ဘာဖြစ်ခဲ့ဖြစ်ခဲ့ ကြိုးစားလုပ်ကြဖို့ လိုပြီ 

ကိုယ့်နိုင်ငံက ငမွဲမို့ စက်ပစ္စည်းတွေ လှိုင်လှိုင်ဝယ်သုံးနေချိန်မှာ တိုးတက်ပြီး နိုင်ငံတွေက လက်နဲ့ လုပ်တဲ့ လက်မှုပစ္စည်းထည်တွေကိုပိုပြီး တန်ဘိုးထား ဈေးကြီးပေး ဝယ်သုံးနေကြလေရဲ့ ။

၁၉၆၂ မတိုင်ခင်ကပေါ့ ဗိုလ်အုန်းသီး စက်ရုံကနေ 

ကလေးစီး စက်ဘီးလေးတွေ ထုတ်နိုင်ခဲ့တယ်။

မလေးတို့၊ စင်ကာပူတို့ကို တင်ပို့ခဲ့တယ်။

(Mr. Burma) မောင်ဗမာ စက်ဘီးဆိုပြီး -

လူကြီးစီးလည်း ထုတ်ခဲ့ကြတာပါပဲ။

အတော်ခိုင်ခန့်တဲ့ဘီးမို့ အိမ်နီးချင်းနိုင်ငံတွေကပါ ကြိုက်ကြတာ။

လှိုင်မြစ်ကမ်းဘေး Uniliver Company ကြီးကနေ

ထုတ်တဲ့ ဆပ်ပြာတွေဆိုရင် အရှေ့တောင်အာရှနိုင်ငံတွေကို တင်ပို့ခဲ့ကြတယ်။

ကြက်ဆင်ဖဲထီးတို့၊ ရွှေဥသြထီးစက်တို့ ဆိုရင်လည်း

နိုင်ငံတကာ အဆင့်မှီတဲ့ ဖဲထီး အမျိုးမျိုး ထုတ်လုပ် 

ရောင်းချနိုင်ခဲ့တယ်။ BT brother ကော်ဖီဟာ နာမည်ကြီး။

ခေါတ်အကြိုက်၊ ဘုရင်မ၊ ဟံသာအေး၊ ရွှေကျီးနိုင်လွန် စတဲ့ နိုင်ငံတကာ အဆင့်မှီ စက်ရုံကြီးများမှ နိုင်လွန်၊ ဇာအမျိုးမျိုး နဲ့ 

တက်ထရွန်လို အထည်၊ အစတွေ ထုတ်လုပ်ရောင်းချခဲ့ကြတယ်။

ပွင့်ကောင်းငံပြာရည် ဆိုတာ အခု ထိုင်းကထုတ်တဲ့

ငံပြာရည်တွေထက် အပုံကြီးသာတာပေါ့။

ဗိုလ်ချုပ်နေဝင်း ထင်ရာစိုင်းခဲ့တဲ့ မဆလ ခေတ်မှာ အဲ့ဒီစက်ရုံတွေ အားလုံးနဲ့အတူ ဆန်စက်၊ ဆီစက်၊ စွပ်ကျယ်စက်၊ 

စေါင်စက်၊ ဖိနပ်စက်၊ ရှိရှိသမျှ စက်ရုံ လုပ်ငန်းကြီးတွေအားလုံးပြည်သူပိုင်ဆိုပြီး အသိမ်းခံကြရတယ်။

(တကယ်တော့လည်း စစ်တပ်ကသိမ်းတာပါ)။

အဲ့ဒီနောက်မတော့ ၁၅ နှစ် လောက်အတွင်း 

အထက်ပါ လုပ်ငန်းကြီးတွေနဲ့ စက်ရုံကြီးတွေ 

အားလုံးနီးပါးဟာ ပျောက်ကွယ် သွားခဲ့ပါတော့တယ်။

နိုင်ငံတော်ပိုင်တို့၊ စစ်တပ်ပိုင်တို့ ဆိုတဲ့ စက်ရုံကြီးတွေကလည်း အရှုံးစာရင်းသာပြပြီး ဝန်ကြီးကနေ အောက်ခြေ 

အပေါက်စောင့်အထိ ခိုးစားပြီး ချမ်းသာနေကြတာဟာ

နောက်စစ်အစိုးရ အဆက်ဆက်အထိ

အားလုံးမီလိုက်ကြပါသေးတယ်။

ဗိုလ်သန်းရွှေတို့၊ ဗိုလ်ခင်ညွှန့်တို့ ခေတ်မှာဆို စက်မှုဝန်ကြီးက ဗိုလ်သန်းရွှေထက်တောင် ပိုချမ်းသာတယ်လို့ ပြောစမှတ် 

ရှိခဲ့ပါတယ်။ ဝန်ကြီးဌာနတခုတည်း ခွင်တအားကောင်းနေလို့

စက်မှု(၁)၊ စက်မှု(၂) ဆိုပြီး ခွဲရတဲ့အထိပဲ။

ဗိုလ်နေဝင်း မဆလအစိုးရခေတ်မှာ လူတန်းစားမကွာဟရေး ဆိုရှယ်လစ်စံနစ်ဆိုပြီး သမဝါယမဆိုင်တွေကနေပဲ ဆန်တွေ၊ ဆီတွေ၊ နို့ဆီ၊ သကြား၊ စီးကရက် အကုန်လုံး တန်းစီပြီး

အလှည့်ကျ ဝေစုနဲ့ ဝယ်ကြရပါတော့တယ်။

ကျနော်တို့ ကျောင်းသုံးစာအုပ်တွေလည်း သမဝါယမဆိုင်မှာ ထောက်ခံစာနဲ့ တန်းစီပြီး ဝယ်ခဲ့ကြရတာပါ။

လူစေ့အောင်မရလို့ ၂ယောက်၁အုပ် ကပ်ကြည့်ပြီး

စာသင်ခဲ့ကြရပါတယ်။ ကွန်ပါဗူးအနီလေးတွေဆိုရင်

မဲနှိုက်ကြရတာ။ မဲပေါက်တဲ့ကျောင်းသား မဟာကံထူးရှင်ပဲ။

ဗိုလ်သန်းရွှေခေတ်မှာ သမဝါယမဆိုင်တွေကနေ

ဝင်းသူဇာ အရောင်းဆိုင်ဆိုပြီးပြောင်းကုန်ပြီး

စက်မှု ၁ က ပစ္စည်းတွေကို ရောင်းချခဲ့ဖူးတယ်။

ခုတော့ အဲ့နေရာတွေတောင် ရောင်းစားကုန်ပြီလား၊ 

ပါတီရုံးပဲ ဖြစ်ကုန်ပြီလား။

သိပြီးသားဆိုရင်လည်း မမေ့အောင်လို့ ပြန်ပြောပြနေရတာပါ။

တချို့က ပြည်သူတွေ ဘာကြောင့်တော်လှန်နေကြတာလဲ

ဆိုတာတောင် မသိကြတဲ့သူက ဒုနဲ့ဒေး။

ဖေဖဝါရီ ၁ရက်နေ့ကစလို့ အခု ၇လ‌ကျော်အတွင်းမှာတောင်

နိုင်ငံက တော်တော်ပျက်စီးနေပါပြီ။

ဖျက်ဆီးဖို့ လေ့ကျင့်ထားတဲ့ အဖွဲ့အစည်းဟာ

ဖျက်ဆီးရေးပဲ လုပ်တတ်မှာပေါ့။

Dr. Than Tun ပြောသလိုပဲ။

မအ,အောင်တော့ သမိုင်းပြန်လေ့လာပါ။

လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း ၅၀ ကျော်က ဦးနေဝင်း ဦးဆောင်တဲ့ 

စစ်အစိုးရဟာ တနိုင်ငံလုံးက သွေးနှောလူမျိုးခြား 

နိုင်ငံသားပိုင် စက်ရုံ အလုပ်ရုံနဲ့ 

တောခြို အုံကြားက ကျွန်တော်တို့ ရှားခဲ ရွာလေးပါမချန်၊

ကျွန်တော် တို့အဖေအမေ မိသားစုလေးပိုင်တဲ့ 

ကုန်စုံဆိုင်လေးပါ ပြည်သူပိုင် သိမ်းခံလိုက်ရတယ်။

နေတဲ့ အိမ် အရှေ့စျေးဆိုင်လုပ်တဲ့ နေရာပါသိမ်းပြီး 

ဆိုင်ပြန်ဖွင့်ပြီး ကိုယ်ကျိုးလုပ်သွားကြတယ်။ 

ကျွန်တော် ၅နှစ်သားလောက်ပဲ ရှိဦးမယ်ထင်ပါတယ်။

ဒါပေမယ့် အဲဒီ ဒါဏ်ရာတွေဟာ နှစ်ပေါင်း၅၀ ကျော်သော်လည်း သေသည့်အထိ မေ့ဖျောက်လို့ရမယ် မထင်ပါဘူး။ 

ဒီလို လုပ်လို့တိုင်းပြည်ဟာ မချမ်းသာပဲ စက်မှု

ဖွံ့ဖြိုးရေးတွေလည်း ကျရှုံး ပျက်စီးခဲ့ရတာ လက်တွေ့ပါ။

ပုံ ကလေးကတော့ ကျွန်တော်တို့ခင်ဗျားတို့ ငယ်ငယ်က 

စီးခဲ့ကြရတဲ့ သုံးဘီးစက်ဘီးလေးပါ။ ဗိုလ်အုန်းသီး အမှတ်တံဆိပ်ပါ။ အဲဒီလို စက်ရုံလေးတောင်ပြည်သူပိုင်သိမ်းခံလိုက်ရတယ်။ တကယ်တော့ အာပေးကူညီတဲ အစီအစဉ်တွေ 

လုပ်ပေးရမှာပါ။ ဒါပေမယ့် နောက်ဆုံးဘာမျှ တိုးတက်မှု 

ဖြစ်မလာပဲ အလုပ်သမားများလည်း အလုပ်လက်မဲ့ဖြစ်ပြီး စက်ရုံလည်း ရပ်သွားခဲ့ပါတယ်။

ယခုလည်း အစိုးရအဖွဲ့အစည်းတခုက တင်ဒါခေါ်တာ မှာ ပြည်တွင်းတပ်ဆင်ထုတ်လုပ်ခြင်းအား ခွင့်မပြုဟု ပါရှိ လာတာတွေရှိခဲ့ကြတယ်။

ပြည်တွင်းစက်မှု လက်မှု ဖွံ့ဖြိုးရေးကို အားမပေးဘူးဆိုတဲ့ 

မူဝါဒတွေ များဖြစ်လာတော့မလား မသိတော့ပါဘူး။ 

ဝန်ကြီးတပါး က အစည်းအဝေးတခုမှာ ပြောတယ် 

နိုင်ခြားသားဝင်လာမှာကို ခင်ဗျားတို့ ပြိုင်နိုင်ရင်၊

ပြိုင်မပြိုင်နိုင်ရင် ကျန်ခဲ့တဲ့။ ကျွန်နော်တို့ ထုတ်လုပ်တဲ့ပစ္စည်းဟာ နိုင်ငံတကာ Brand ပါ ပြည်တွင်းမှာ တပ်ဆင်တဲ့လုပ်ငန်းနဲ့ စတင် ရင်နှီးမြုပ်နှံတာပါ ။ ၂၀% သက်သာပြီး နိုင်ငံခြားငွေ ၃၅% ပြည်ပ ယိုစိမ့်မှု လျှော့ကျစေပါတယ်။

ပြည်တွင်းလုပ်ငန်းရှင်တွေဟာ အစိုးရကလည်း အားမပေး။ ပြည်ပကုမ္ပဏီတွေ လို ၃% ၄% လောက်နဲ့ချေးငွေရပြီးမှလာရင်းနှီးတာကို ဘယ်လို မှ ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်းအား မရှိခဲ့ကြပါဘူး

နောက်ပြီး သူတို့က နိုင်ငံတကာစျေးကွက်ရှိပြီး Brand တွေ ဖြစ်တဲ့အတွက် စျေးကွက် ထိုးဖေါက်ဖို့ လွယ်ပါတယ်။ 

မြန်မာနိုင်ငံဆိုတာ တချိန်က စကားပြောဆိုနိုင်တဲ့ 

စက်ရုံကိုတောင် တီထွင်နိုင်ခဲ့ကြတယ်....

စက္ကောမ စက်ယန္တယားအတတ်ပညာတွေ ရှိခဲ့ကြဖူးတယ်...

အုပ်ချုပ်သူတွေ အသိအမှတ်ပြု မြေတောင်မြှောက်ပေးရင်တောင်

သာမန်ယက္ကန်းစက်ပြင်သမားတောင် စက်ယက္ကန်းကို

တီထွင်နိုင်တဲ့ ပညာဉာဏ်ကြီးကြပေတယ်။

Some Data from Aung Naing Lin & Credit to Original Writer

#crd ပြန်လည်မျှဝေသည်

#Admin